Αρχική chevron-right Μοριακός Έλεγχος Όγκου (Βιοδείκτες / NGS): Πότε Χρειάζεται και Τι Αλλάζει στη Θεραπεία

Μοριακός Έλεγχος Όγκου (Βιοδείκτες / NGS): Πότε Χρειάζεται και Τι Αλλάζει στη Θεραπεία

Δύο όγκοι που ξεκινούν από το ίδιο όργανο μπορεί να συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά σε μοριακό επίπεδο, και να απαντούν σε διαφορετικές θεραπείες. Η σύγχρονη ογκολογία, όλο και περισσότερο, δεν αντιμετωπίζει τον καρκίνο μόνο με βάση το όργανο και τον ιστολογικό του τύπο, αλλά και με βάση τη «μοριακή ταυτότητα» του συγκεκριμένου όγκου.
Εργαστήριο μοριακού ελέγχου με δείγματα σε σωληνάρια και αναλυτή αλληλούχισης
Μοριακός Έλεγχος Όγκου (Βιοδείκτες / NGS): Πότε Χρειάζεται και Τι Αλλάζει στη Θεραπεία

Ο μοριακός έλεγχος του όγκου και οι βιοδείκτες είναι ακριβώς το εργαλείο που «διαβάζει» αυτή την ταυτότητα. Σε πολλές περιπτώσεις καθορίζουν αν είναι κατάλληλη μια στοχεύουσα θεραπεία ή μια ανοσοθεραπεία, και αποτελούν βασικό κομμάτι μιας εξατομικευμένης θεραπείας. Στο άρθρο αυτό εξηγούμε τι είναι ο μοριακός έλεγχος, πότε χρειάζεται και τι αλλάζει πρακτικά στη θεραπεία.

Τι είναι οι βιοδείκτες και ο μοριακός έλεγχος του όγκου

Βιοδείκτης (biomarker) είναι ένα μετρήσιμο βιολογικό χαρακτηριστικό του όγκου (μια μετάλλαξη γονιδίου, μια γονιδιακή σύντηξη, η έκφραση μιας πρωτεΐνης ή ένα ευρύτερο γονιδιωματικό χαρακτηριστικό) που δίνει πληροφορία για τη συμπεριφορά του ή για την πιθανότητα να ανταποκριθεί σε μια συγκεκριμένη θεραπεία.

Ο μοριακός (ή γονιδιωματικός) έλεγχος αναλύει το DNA, το RNA ή τις πρωτεΐνες του όγκου για να εντοπίσει τέτοιους δείκτες. Γίνεται στον ήδη διαγνωσμένο όγκο (σε ιστό από βιοψία ή χειρουργείο, ή σε δείγμα αίματος) και αποτελεί μέρος του σχεδιασμού της θεραπείας, όχι εξέταση προσυμπτωματικού ελέγχου.

Ο έλεγχος μπορεί να αφορά έναν μόνο δείκτη (στοχευμένη εξέταση για ένα γονίδιο ή μία πρωτεΐνη) ή πολλά γονίδια ταυτόχρονα. Η αλληλούχιση νέας γενιάς, το NGS (Next-Generation Sequencing), είναι μια τεχνολογία που διαβάζει πολλά γονίδια μαζί από μικρή ποσότητα δείγματος, εντοπίζοντας πολλές πιθανές αλλοιώσεις σε έναν έλεγχο.

Τρισδιάστατη απεικόνιση έλικας DNA με τονισμένο τμήμα

Δύο μεγάλες κατηγορίες βιοδεικτών: τι «ξεκλειδώνει» ο καθένας

Οι βιοδείκτες που καθοδηγούν τη θεραπεία μπορούν, απλουστευμένα, να χωριστούν σε δύο ομάδες, ανάλογα με ποια «πόρτα» θεραπείας ανοίγουν.

Βιοδείκτες που κατευθύνουν τη στοχεύουσα θεραπεία

Ορισμένες μεταλλάξεις ή συντήξεις γονιδίων λειτουργούν ως ο «κινητήρας» ανάπτυξης του όγκου. Όταν υπάρχει μια τέτοια αλλοίωση-οδηγός, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα φάρμακο που αναστέλλει ειδικά αυτόν τον στόχο, δηλαδή μια στοχεύουσα θεραπεία.

Το κλασικό παράδειγμα είναι ο μη μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα, όπου αλλοιώσεις σε γονίδια όπως το EGFR ή το ALK κατευθύνουν τη θεραπεία. Στον καρκίνο του προστάτη, μεταλλάξεις στα γονίδια επιδιόρθωσης του DNA (BRCA και ευρύτερα HRR) μπορεί να καθιστούν κατάλληλη μια κατηγορία στοχευμένων φαρμάκων (αναστολείς PARP). Υπάρχουν επίσης δείκτες που είναι «ανεξάρτητοι ιστολογικού τύπου» (π.χ. οι συντήξεις NTRK) για τους οποίους υπάρχει εγκεκριμένη στοχευμένη θεραπεία ανεξάρτητα από το όργανο προέλευσης.

Η λογική είναι διπλή: ο δείκτης προβλέπει ότι ο όγκος έχει αυξημένη πιθανότητα να ανταποκριθεί στο αντίστοιχο φάρμακο και, εξίσου σημαντικό, βοηθά να αποφευχθούν θεραπείες που δεν αναμένεται να ωφελήσουν.

Βιοδείκτες που κατευθύνουν την ανοσοθεραπεία

Μια δεύτερη ομάδα δεικτών προβλέπει την πιθανότητα οφέλους από την ανοσοθεραπεία (αναστολείς των σημείων ανοσολογικού ελέγχου). Οι τρεις πιο καθιερωμένοι είναι:

  • η έκφραση PD-L1 στα καρκινικά κύτταρα,
  • η μικροδορυφορική αστάθεια / έλλειμμα επιδιόρθωσης αναντιστοιχίας (MSI-H / dMMR), και
  • το φορτίο μεταλλάξεων του όγκου (TMB, tumour mutational burden).

Το MSI-H / dMMR είναι από τους πιο αξιόπιστους δείκτες οφέλους από ανοσοθεραπεία και μάλιστα σε πολλούς διαφορετικούς τύπους όγκων. Οδήγησε στην πρώτη «ανεξάρτητη ιστολογικού τύπου» έγκριση θεραπείας, δηλαδή θεραπεία που επιλέγεται με βάση τον βιοδείκτη και όχι το όργανο προέλευσης. Συναντάται συχνότερα σε καρκίνο ενδομητρίου, στομάχου και παχέος εντέρου, αλλά και σε άλλους τύπους σε μικρότερα ποσοστά.

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι δείκτες αυτοί είναι χρήσιμοι, όχι απόλυτοι. Για παράδειγμα, το υψηλό TMB δεν εγγυάται όφελος σε κάθε τύπο όγκου, καθώς η ανταπόκριση στην ανοσοθεραπεία εξαρτάται από περισσότερους παράγοντες. Γι’ αυτό και η ερμηνεία τους γίνεται πάντα στο συνολικό κλινικό πλαίσιο.

Πότε χρειάζεται μοριακός έλεγχος (και πότε όχι)

Δεν χρειάζονται όλοι οι ασθενείς εκτεταμένο μοριακό έλεγχο. Ο έλεγχος έχει αξία εκεί όπου το αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει την απόφαση θεραπείας.

Σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Παθολογικής Ογκολογίας (ESMO), ο έλεγχος με NGS στον όγκο συνιστάται στην προχωρημένη/μεταστατική νόσο σε συγκεκριμένους τύπους (μη πλακώδη μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα, καρκίνο προστάτη, παχέος εντέρου, ωοθηκών και χολαγγειοκαρκίνωμα), με επέκταση προς τον καρκίνο μαστού και ορισμένους σπάνιους όγκους. Συνιστάται επίσης ο έλεγχος για «ανεξάρτητες ιστολογικού τύπου» αλλοιώσεις σε μεταστατική νόσο, όταν υπάρχει πρόσβαση στις αντίστοιχες θεραπείες.

Γενικά, ο μοριακός έλεγχος είναι πιο συχνά σχετικός στην προχωρημένη νόσο και σε συγκεκριμένους τύπους καρκίνου. Στους ουρογεννητικούς όγκους, για παράδειγμα, τέτοιοι είναι ο καρκίνος του προστάτη, ο καρκίνος της ουροδόχου κύστης και ο καρκίνος του νεφρού. Σε πρώιμα στάδια ή όταν δεν υπάρχει αξιοποιήσιμος στόχος ή διαθέσιμη θεραπεία, ενδέχεται να μην αλλάζει τη διαχείριση. Η απόφαση για το αν, πότε και με ποιον τρόπο θα γίνει ο έλεγχος εξατομικεύεται από τον Παθολόγο-Ογκολόγο.

Ιστικός έλεγχος ή «υγρή βιοψία»;

Ο έλεγχος γίνεται συνήθως σε ιστό του όγκου, από το υλικό της διαγνωστικής βιοψίας ή του χειρουργείου, που αποτελεί την καθιερωμένη πηγή. Σε πολλές περιπτώσεις δεν απαιτείται νέα βιοψία, καθώς αξιοποιείται το ήδη υπάρχον υλικό.

Η «υγρή βιοψία» ανιχνεύει θραύσματα καρκινικού DNA που κυκλοφορούν στο αίμα (ctDNA). Είναι χρήσιμη όταν ο ιστός δεν επαρκεί ή δεν είναι εύκολα προσβάσιμος, καθώς και για την παρακολούθηση της νόσου στον χρόνο. Έχει όμως και περιορισμούς, γι’ αυτό και ο ιστικός έλεγχος παραμένει σημείο αναφοράς σε αρκετές περιπτώσεις. Η επιλογή της κατάλληλης προσέγγισης γίνεται από τον θεράποντα ιατρό.

Αντικειμενοφόρος πλάκα με ιστολογικό δείγμα κάτω από μικροσκόπιο

Τι αλλάζει πρακτικά στη θεραπεία

Ο μοριακός έλεγχος μπορεί να επηρεάσει τη θεραπεία με πολλούς τρόπους:

  • Ανοίγει πρόσβαση σε στοχεύουσα θεραπεία ή ανοσοθεραπεία που «ταιριάζει» στα χαρακτηριστικά του όγκου.
  • Βοηθά να αποφευχθούν θεραπείες που δεν αναμένεται να ωφελήσουν, μειώνοντας άσκοπη τοξικότητα.
  • Μπορεί να αναδείξει επιλογές συμμετοχής σε κλινικές μελέτες.
  • Τροφοδοτεί το συνολικό, εξατομικευμένο σχέδιο φροντίδας.

Δύο σημαντικές διευκρινίσεις. Πρώτον, δεν είναι κάθε εύρημα «αξιοποιήσιμο»: η ανεύρεση μιας μετάλλαξης δεν σημαίνει πάντα ότι υπάρχει διαθέσιμη θεραπεία για αυτήν. Δεύτερον, ο καρκίνος μπορεί να μεταβάλλεται με τον χρόνο και υπό την επίδραση της θεραπείας, οπότε σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζεται επανάληψη του ελέγχου.

Ο ρόλος του Παθολόγου-Ογκολόγου

Ο μοριακός έλεγχος είναι εργαλείο· η κλινική απόφαση προκύπτει από τη σύνθεση πολλών στοιχείων. Ο Παθολόγος-Ογκολόγος αποφασίζει αν και ποιος έλεγχος χρειάζεται, ερμηνεύει τα αποτελέσματα στο σωστό πλαίσιο, τα εντάσσει στο συνολικό θεραπευτικό πλάνο και εξηγεί στον ασθενή τις επιλογές του. Η τελική επιλογή θεραπείας συνυπολογίζει τον βιοδείκτη μαζί με το στάδιο, τη γενική κατάσταση και τις προτεραιότητες του ασθενούς.

Συχνές Ερωτήσεις

Ο μοριακός έλεγχος του όγκου είναι το ίδιο με τον γενετικό έλεγχο για κληρονομικό καρκίνο;

Όχι. Ο μοριακός έλεγχος του όγκου εξετάζει τις αλλοιώσεις μέσα στα ίδια τα καρκινικά κύτταρα (σωματικές μεταλλάξεις), για να κατευθύνει τη θεραπεία. Ο έλεγχος για κληρονομική προδιάθεση εξετάζει μεταλλάξεις που υπάρχουν σε όλα τα κύτταρα του σώματος και μπορούν να κληρονομηθούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα δύο συνδέονται και ο ιατρός μπορεί να προτείνει και τα δύο.

Δεν τον χρειάζονται όλοι οι ασθενείς. Είναι πιο συχνά σχετικός στην προχωρημένη ή μεταστατική νόσο και σε συγκεκριμένους τύπους καρκίνου, όπου το αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει τη θεραπεία, για παράδειγμα στον καρκίνο πνεύμονα, προστάτη, παχέος εντέρου, ωοθηκών και μαστού, μεταξύ άλλων. Η ένδειξη εξατομικεύεται από τον Παθολόγο-Ογκολόγο, ανάλογα με τον τύπο και το στάδιο της νόσου.

Όχι απαραίτητα. Πολύ συχνά χρησιμοποιείται το υλικό από την ήδη υπάρχουσα βιοψία ή το χειρουργείο (το ιστολογικό δείγμα σε παραφίνη). Όταν αυτό δεν επαρκεί, μπορεί να χρειαστεί νέα λήψη ιστού ή, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, υγρή βιοψία από αίμα.

Το κόστος εξαρτάται από το είδος και την έκταση του ελέγχου (μεμονωμένος δείκτης ή εκτεταμένο panel NGS). Στην Ελλάδα, ορισμένοι βιοδείκτες αποζημιώνονται από τα ασφαλιστικά ταμεία υπό προϋποθέσεις, ανάλογα με τον τύπο του καρκίνου, ενώ για επιλεγμένες εξετάσεις υπάρχει πρόσβαση και μέσω δημόσιων δομών όταν ο ασθενής παραπέμπεται από τον θεράποντα ιατρό. Ο ογκολόγος σας μπορεί να σας ενημερώσει για τις επιλογές που ισχύουν στη δική σας περίπτωση.

Ο χρόνος ποικίλλει ανάλογα με το είδος του ελέγχου και το εργαστήριο, συνήθως από μερικές ημέρες έως λίγες εβδομάδες. Ο θεράπων ιατρός λαμβάνει υπόψη αυτόν τον χρόνο κατά τον σχεδιασμό της θεραπείας.

Σχετικά με τον Δρ. Μαρίνο Τσιατά

Ο Δρ. Μαρίνος Τσιατάς είναι Παθολόγος-Ογκολόγος με διεθνή εμπειρία στην ανοσολογία και την ανοσοθεραπεία του καρκίνου. Στην Athens Cancer Clinic εστιάζει στην εξατομικευμένη αντιμετώπιση του καρκίνου, αξιοποιώντας σύγχρονα εργαλεία (όπως ο μοριακός έλεγχος του όγκου) για την επιλογή της καταλληλότερης θεραπείας για κάθε ασθενή. Μπορείτε να δείτε αναλυτικά το βιογραφικό του.

Αν χρειάζεστε καθοδήγηση για το αν ο μοριακός έλεγχος είναι σχετικός στη δική σας περίπτωση, ή μια δεύτερη γνώμη για τη θεραπεία σας, μπορείτε να επικοινωνήσετε με την κλινική.

Πηγές

  • Mosele F, et al. Recommendations for the use of next-generation sequencing (NGS) for patients with advanced cancer in 2024: a report from the ESMO Precision Medicine Working Group. Ann Oncol. 2024;35(7):588-606.
  • Mosele F, et al. Recommendations for the use of next-generation sequencing (NGS) for patients with metastatic cancers: a report from the ESMO Precision Medicine Working Group. Ann Oncol. 2020;31(11):1491-1505.
  • Marcus L, et al. FDA Approval Summary: Pembrolizumab for the treatment of microsatellite instability-high solid tumors. Clin Cancer Res. 2019.
  • Marcus L, et al. FDA Approval Summary: Pembrolizumab for the treatment of tumor mutational burden-high solid tumors. Clin Cancer Res. 2021.

Σημείωση: Το παρόν άρθρο έχει αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί ιατρική γνωμάτευση, διάγνωση ή υποκατάστατο της συμβουλής του θεράποντος ιατρού. Για οποιαδήποτε απόφαση σχετικά με τη διάγνωση, τη θεραπεία ή τη φαρμακευτική αγωγή, απευθυνθείτε στον ιατρό σας.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σχετικά Άρθρα

SHARE!